Amerika duhet të mbrojë infrastrukturën e saj dixhitale për të fituar luftën e ardhshme

Nga Kate Monroe/ FoxNews

Për pjesën më të madhe të historisë amerikane, mbrojtja kombëtare është kuptuar në terma gjeografikë. Ekzistonte territori amerikan dhe territori i huaj, kufij që duheshin mbrojtur, instalacione ushtarake që duheshin siguruar dhe forca amerikane të dislokuara në mbarë botën. Edhe pse lufta evoluoi, koncepti bazë mbeti relativisht i thjeshtë: Shtetet e Bashkuara kishin asete fizike që duhej të mbroheshin nga kundërshtarët e huaj.

Teknologjia e ka ndryshuar rrënjësisht këtë përllogaritje. Sot, disa nga asetet më të rëndësishme që mbështesin ekonominë, ushtrinë dhe sigurinë kombëtare të Amerikës nuk përshtaten lehtësisht me përkufizimet tradicionale të territorit ose të infrastrukturës së mbrojtjes. Ato janë qendra të të dhënave, sisteme të kompjuterizimit në cloud, rrjete telekomunikacioni dhe infrastruktura të tjera dixhitale, të cilat mund të jenë në pronësi private dhe të ndodhen mijëra kilometra larg Shteteve të Bashkuara.

Kufiri i luftës së ardhshme mund të mos jetë një vijë në hartë. Mund të jetë një qendër të dhënash.

Konflikti i fundit me Iranin duhet ta detyrojë Uashingtonin ta marrë seriozisht këtë mundësi. Në mars, sulmet iraniane dëmtuan qendrat e të dhënave dhe infrastrukturën e Amazon Web Services në Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Bahrein, duke ndërprerë infrastrukturën cloud dhe duke shkaktuar probleme me furnizimin me energji dhe lidhjen. Reuters raportoi se dëmet kontribuuan në ndërprerje të shërbimeve dhe në një proces të zgjatur rikuperimi. Më pas, në prill, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike të Iranit deklaroi publikisht se kishte goditur një objekt të Amazon për kompjuterizimin cloud në Bahrein.

Ky dallim është i rëndësishëm. Kjo nuk ishte thjesht një strukturë tregtare e përfshirë rastësisht në shkëmbimin e zjarrit. Irani e identifikoi publikisht infrastrukturën komerciale amerikane të kompjuterizimit si një objektiv.

Kjo duhet të jetë një paralajmërim për Uashingtonin. Fuqia amerikane varet gjithnjë e më shumë nga infrastruktura që operohet nga kompani private dhe, në disa raste, ndodhet jashtë kufijve tanë. Ushtria mbështetet në teknologjinë komerciale dhe në kompjuterizimin cloud. Institucionet financiare varen nga infrastruktura dixhitale për përpunimin e transaksioneve dhe vijimin e veprimtarisë së tyre. Spitalet, rrjetet e komunikimit, kompanitë e logjistikës dhe ofruesit e energjisë varen të gjithë nga sisteme të ndërlidhura. Inteligjenca artificiale, e cila po bëhet gjithnjë e më e rëndësishme si për ekonominë amerikane, ashtu edhe për mbrojtjen kombëtare, kërkon sasi të jashtëzakonshme të kapacitetit kompjuterik dhe të të dhënave.

Ndërtesa mund të jetë në pronësi private, por pasojat e shkatërrimit të saj mund të shtrihen shumë përtej kompanisë që e operon atë.

Qeveria federale e njeh tashmë faktin se infrastruktura mund të ketë pasoja për sigurinë kombëtare edhe kur nuk është në pronësi të qeverisë. Ligji federal e përkufizon infrastrukturën kritike në mënyrë të gjerë, duke përfshirë sistemet dhe asetet fizike ose virtuale, paaftësia për të funksionuar ose shkatërrimi i të cilave mund të ketë një ndikim tejet të rëndë mbi sigurinë kombëtare, sigurinë ekonomike kombëtare, shëndetin publik ose sigurinë e qytetarëve.

https://www.foxnews.com/video/6405496785112

Por strategjia jonë e sigurisë kombëtare nuk është përshtatur plotësisht me transformimin teknologjik të ekonomisë dhe ushtrisë amerikane. Një brez më parë, ishte relativisht e lehtë të kuptohej pse një termocentral ose një port mund të konsiderohej me rëndësi strategjike. Sot, e njëjta logjikë po zbatohet gjithnjë e më shumë edhe për infrastrukturën që e bën të mundur ekonominë dixhitale. Një qendër të dhënash që mbështet logjistikën ushtarake, tregjet financiare, telekomunikacionin ose inteligjencën artificiale të avancuar mund të ketë po aq rëndësi për sigurinë kombëtare sa një objekt fizik që tradicionalisht lidhet me mbrojtjen.

Administrata Trump e ka njohur rëndësinë e infrastrukturës së qendrave të të dhënave për internetin, kompjuterizimin cloud, inteligjencën artificiale dhe sigurinë ekonomike e kombëtare të Amerikës. Kongresi duhet të mbështetet mbi këtë njohje duke krijuar një status të veçantë për infrastrukturën dixhitale amerikane me rëndësi të jashtëzakonshme, e cila është në pronësi ose nën kontrollin e amerikanëve.

Ky status duhet të jetë i kufizuar dhe t’u nënshtrohet kërkesave të rrepta. Ai nuk duhet ta shndërrojë çdo qendër të të dhënave në një objekt të sigurisë kombëtare dhe as t’u japë kompanive private një çek të bardhë për mbrojtje nga qeveria.

Kompanive që kërkojnë këtë status duhet t’u kërkohet të përmbushin standarde të rrepta në lidhje me pronësinë dhe kontrollin, sigurinë kibernetike, sigurinë fizike, integritetin e zinxhirit të furnizimit, sistemet rezervë dhe bashkëpunimin me agjencitë amerikane të sigurisë kombëtare. Më pas, qeveria federale do të mund të identifikonte numrin relativisht të vogël të objekteve, shkatërrimi ose nxjerrja e tyre nga funksioni për një periudhë të zgjatur do të përbënte një kërcënim serioz për sigurinë kombëtare ose ekonomike të Amerikës.

Këto mund të përfshijnë qendra të të dhënave që mbështesin operacionet ushtarake, tregjet financiare, komunikimet kritike, sistemet qeveritare ose kapacitete strategjikisht të rëndësishme të inteligjencës artificiale.

Ky status nuk do t’i kthente këto objekte në territor amerikan. Një qendër të dhënash në Bahrein nuk do të bëhej territor sovran amerikan thjesht sepse do të shpallej një aset strategjik i mbrojtur. Por kjo do të vendoste diçka po aq të rëndësishme: një politikë të qartë amerikane se sulmet e qëllimshme ndaj një infrastrukture të caktuar, jetike nga pikëpamja strategjike, sjellin pasoja.

Kjo qartësi shërben për një qëllim të rëndësishëm: parandalimin.

Kongresi duhet të përcaktojë një sërë masash të mundshme reagimi, të cilat mund të përfshijnë sanksione, ngrirjen e aseteve, masa diplomatike, operacione mbrojtëse kibernetike dhe, në varësi të rrethanave dhe përcaktimit të përgjegjësisë, masa të tjera të autorizuara nga Kongresi.

Qëllimi nuk duhet të jetë përshkallëzimi automatik i çdo sulmi në një përballje ushtarake. Qëllimi duhet të jetë që pasojat të jenë mjaftueshëm të qarta, në mënyrë që një kundërshtar të mendohet dy herë përpara se të sulmojë.

Inteligjenca artificiale (IA) vetëm sa i rrit më tej rreziqet. IA po bëhet një komponent gjithnjë e më i rëndësishëm i analizës së informacionit, sigurisë kibernetike, logjistikës, komunikimeve, sistemeve autonome, planifikimit ushtarak dhe konkurrencës ekonomike. Memorandumi Presidencial për Sigurinë Kombëtare i Presidentit Donald Trump, i qershorit 2026, mbi inteligjencën artificiale (IA), e njohu këtë realitet duke udhëzuar strukturat e sigurisë kombëtare të përshpejtojnë adoptimin e IA-së dhe të forcojnë partneritetet me industrinë private.

Por kjo ngre një pyetje kritike: Çfarë ndodh nëse infrastruktura që mbështet këto sisteme sulmohet?

Një kundërshtar mund të mos ketë nevojë të shkatërrojë drejtpërdrejt një sistem të inteligjencës artificiale. Ai mund të synojë qendrën e të dhënave ku kryhet përpunimi kompjuterik, të ndërpresë energjinë elektrike që furnizon objektin, të komprometojë infrastrukturën e komunikimit që e lidh atë me sisteme të tjera ose të sulmojë zinxhirin e furnizimit që mbështet funksionimin e tij.

Nëse Amerika bëhet gjithnjë e më e varur nga inteligjenca artificiale pa mbrojtur infrastrukturën që qëndron në themel të saj, një avantazh strategjik mund të shndërrohet shpejt në një dobësi strategjike.

Kapaciteti kompjuterik po bëhet pjesë e fuqisë kombëtare. Mbrojtja e tij duhet të bëhet pjesë e mbrojtjes kombëtare.

Kundërshtarët tanë tashmë e kuptojnë këtë. Rusia ka treguar gatishmëri për të përdorur operacionet kibernetike dhe sulmet ndaj infrastrukturës si mjete të fuqisë shtetërore. Kina ka investuar shumë në kapacitetet kibernetike dhe ka studiuar dobësitë që krijohen nga varësia e Amerikës nga sistemet e ndërlidhura. Irani ka treguar gatishmëri për të përdorur kapacitete kibernetike dhe mjete të tjera asimetrike kundër interesave amerikane.

Ata e kuptojnë se sulmimi i Shteteve të Bashkuara nuk kërkon domosdoshmërisht sulmimin e një instalacioni ushtarak amerikan.

Një kundërshtar mund të ndërpresë funksionimin e rrjetit elektrik, të ndërhyjë në një port, të vërë në shënjestër një rrjet telekomunikacioni, të komprometojë një sistem financiar ose të sulmojë infrastrukturën kompjuterike që mbështet shërbimet kritike. Pikërisht për këtë arsye, infrastruktura dixhitale nuk mund të trajtohet më thjesht si një çështje teknologjike. Ajo është një çështje e sigurisë kombëtare.

Për breza të tërë, Shtetet e Bashkuara kanë zhvilluar doktrina ushtarake dhe diplomatike të hartuara për të parandaluar sulmet ndaj vendit dhe interesave të tij. Epoka dixhitale kërkon që ne ta zgjerojmë këtë mënyrë të menduari.

Kongresi duhet të krijojë një kuadër për identifikimin e infrastrukturës dixhitale që është aq e rëndësishme për sigurinë kombëtare amerikane, saqë shkatërrimi i saj i qëllimshëm do të kërkonte një reagim të rëndësishëm nga Shtetet e Bashkuara. Më pas, administrata duhet të punojë me aleatët për të zhvilluar mekanizma reciprokë mbrojtjeje për infrastrukturën me rëndësi strategjike që ndodhet jashtë vendit.

Kompanive që operojnë objektet e përcaktuara duhet t’u kërkohet gjithashtu të përmbushin standarde të larta për sigurinë kibernetike, sigurinë fizike, sistemet rezervë dhe qëndrueshmërinë. Mbrojtja duhet të shoqërohet me përgjegjësi.

Parandalimi nuk kërkon eliminimin e çdo kërcënimi. Ai kërkon që kostoja e një sulmi të jetë mjaftueshëm e qartë, në mënyrë që një kundërshtar të vendosë se rreziku nuk ia vlen.

Shtetet e Bashkuara nuk mund ta mbrojnë fuqinë e shekullit XXI me një kuptim të sigurisë kombëtare të shekullit XX.

Kufijtë tanë ende kanë rëndësi dhe instalacionet tona ushtarake, anijet dhe avionët mbeten thelbësorë për mbrojtjen kombëtare. Por po aq të rëndësishëm janë edhe serverët, rrjetet, qendrat e të dhënave dhe sistemet kompjuterike që mundësojnë funksionimin e këtyre instrumenteve tradicionale të fuqisë dhe, gjithnjë e më shumë, të gjithë ekonomisë sonë.

Sulmi i madh i radhës ndaj interesave amerikane mund të mos fillojë me trupa që kalojnë një kufi ose me raketa që godasin një instalacion ushtarak. Ai mund të fillojë me humbjen e kapacitetit kompjuterik, ndërprerjen e një rrjeti komunikimi ose dështimin e një sistemi për të cilin shumica e amerikanëve nuk kanë dëgjuar kurrë, por nga i cili varen miliona njerëz.

Irani ka dhënë një paralajmërim se si mund të duket kjo e ardhme.

Fusha e betejës po zgjerohet përtej objektivave tradicionale ushtarake dhe kufijve fizikë. Strategjia e sigurisë kombëtare të Amerikës duhet të zgjerohet bashkë me të.

Kufiri i luftës së ardhshme mund të mos jetë në një hartë. Ai mund të jetë infrastruktura që mban Amerikën në funksion.